De rivier in snijdende kou 02-12-10 olieverf op paneel 60 x 80 cm

Sneeuw

Mijn handen doen pijn. Ik heb over het paar handschoenen-zonder-vingers een tweede paar gedaan maar dat helpt niet echt. Ik kan ze nog maar net bewegen en moet voortdurend de tranen uit mijn ogen halen. Die doen ook pijn.

Ik sta weer op een krib in de Lek. Er staat een felle wind en het sneeuwt. Sneeuw! De vlokken stuiven op me af. In de sneeuw is het moeilijk schilderen. Het hoopt zich op en zuigt de verf op. Het wordt drab op mijn palet. Verf en water gaan niet samen. Ik kijk recht tegen de wind in, dan blijft mijn schilderij uit de sneeuw. Met de kwast in mijn gebalde vuist schilder ik alsof ik een dolk in de hand heb. Zoals Winnetou vroeger zijn vijanden aanviel. Knokken is het.

Dan belt J. ‘Wat… Sta jij buiten?’ Een afspraak ’s avonds gaat niet door, alle snelwegen staan vast. ‘Een gekkenhuis!’
Ik voel me als in een bubbel met sneeuw. Buiten die bel vloeken en tieren de mensen omdat alles tot stilstand komt. In mijn kleine grijs-witte wereld heb ik het koud en leef ik en ben ik gelukkig.