Aiguille-des-glaciers-2016-olieverf-op-doek-100-x-120-cm.jpg
Aiguille des glaciers 2016 olieverf op doek 100 x 120 cm

Dicht

‛En? Zitten ze al dicht?’ Vriend G. aan de telefoon. ‛Nee, nog niet.’

Vandaag zie ik dat de passen wel afgesloten zijn. De eerste sneeuw. Zelfs de eigenaren van de huizen in het gebied mogen niet meer naar boven. Daar zijn ze boos over. Door de veranderende winters is het mogelijk af en toe naar boven te gaan. De weg wordt bewaakt. Wil je toch dan moet je over de bergpaadjes. Zonder auto.

Heel vroeg in het jaar. De berg sneeuwt dicht. Tegen donker komt een jonge man de Italiaanse pas af, overvallen door de sneeuw. Hij zet een tentje in de luwte van een nog verlaten huis en plant zijn ski’s in een samengewaaide hoop. Hij komt van Tignes. Met de auto meer dan 40 kilometer in een rechte lijn. Hij wijst naar boven. Hij kwam lopend. Of de telefoon van de refuge al weer werkt. Dit is geen doen en hij moet toch terug.

Mijn hart trekt naar de verlaten weides. Marmotten zitten diep in hun holen. De gemsen en steenbokken komen lager naarmate het kouder wordt. De hellingbossen zijn weer voor de herten, vossen en everzwijnen. Geen koe, geen schaap, geen mens meer te zien.